امروز چند تار دیگر از موهای سرم سفید سفید شدند

چهره ام هم خستگی یک روز دیگر را مثل غباری روی صورتم نقاشی کرده

می بینی چیزی نمانده شبیه آنی شوم که تو می خواستی 

فقط باید کمی دیگر صبر کنی به اندازه چند تار مو دیگر که به رنگ ماهی در آیند که من در آن مردم

من خسته نیستم من کج کج به خانه نمی روم من مست نیستم من هوشیارم

چه کنم که این بوی توست که در همه جا هست در هیچ جا نیست

دیروز بود یا فردا از زیر انبوهی کاغذ و کتابهایم چشمم به این نوشته افتاد یا خواهد افتاد :

 ( ا گر فقط تو بمانی و من من باز در پی ات می گردم شهر به شهر .  مایاکوفسکی )

دودقیقه و ده ثانیه در کوههای آن ستاره نه ببخشید آن سیاره که در راه غیر شیری مدام در حال چرخیدن

به دور خود بود بله اولین بار در آن زمان او در آنجا در آن زمستان جعبه ای ساخته بود برای نگه داشتن

جسم ها تا همیشه در بعد یادش باشد که در چند سال آینده چند بار دور خود چرخیده است

والان با تردید بعد از مدت زمان کوتاهی  به این نتیجه رسده است که به جانش یک پشه مزاحم بی

شعور افتاده .پشه ای که به دنبال مادرش است به گمان او

با کلیدی به دنبال دری می گردد . کور مال کورمال

نه دری هست نه سوراخی که کلید سخت را در خود جای دهد

با کلید با خشم اسم او  را می نویسد و تا صبح اسم را فریاد می زند بی صدا

حالا  آنقدر از زخم آن خطهایی که کلید بی قفل بی در

روی آن اسم بر تن دیوار کشیده است رنگ دیوار به رنگی دیگر درآمده است

(قرمز قرمز قرمز ...)

روی دیوار قرمز رنگ اسمی است

چاله ای به عمق آسمان من

همان آسمان که تو می بینی هر شب یا هر روز

این درون من است

چاله ای به چاله ای به عمق آسمان تو

همان آسمان که من می بینم هرشب یا هر روز

این درون من است

چاله ای به عمق فریادهایی که ضجه می شوند

در هر نوای  نسیم این فصلهای تو در تو

این درون من است

چاله ای به عمق نگاه تو که در ماه جا مانده است

دوباره و دوباره ودوباره

گوشی بر می دارم  به اسم و شماره ای نگاه می کنم که توی لیست موبایلم وسط کلی اسم دیگه

جا گرفته .

شماره رو از لیست گوشی ام پاک می کنم . در همین زمان جای دیگه همین دنیا صاحب اون شماره

داره به خوش توی آیینه نگاه می کنه به چشماش به صورتش اون فکر می کنه تا چیزه جدیدی رو برای

وبلاگش بنویسه تا کلی آدم دیگه دوباره نوشته های اون بخونن و براش به شکل های مختلف ابراز عشق

و همزاد پنداری کنن . (خیل عظیم طرفداران جلوی چشمانم با صدای تشویقشان ...)

شماره پاک شده توی ذهنم  دوباره جون می گیره و تبدیل می شن هر کدومشون به عددهایی که

روز تولد و مرگ انسانیه توی زندگی من .

مثل مورچه هایی که در کودکی در گوشه ای از دیوار قدیمی یک خانه می دیدم .

رقص های مقدس در شب .نفس آنان سفید است در پس صورتکها.

بی هیچ تشریفاتی راست به جانب رقاصه می آیدوبه نجوا با چیزی می گوید.

چیزی نوشتن و آنگاه بر ایوان ایستادن .رگبار می گذرد.

در آفتاب سوزان . طرح مردی که از دور می آید.

به ناگهان ترس برم می دارد.اتفاقی خواهد افتاد. ماه از درون پشه بند.

زن بی فرزند چه ظریف رفتار می کند با عروسکها.

کودکی در دل شب می گریست .از آن کلبه نیز گذشتیم طبل زنان.

(جایی برای گذرندان شب )از میان کولاک به درون می آید وشمشیرش را به زمین پرتاب می کند.

زن قطعه قطعه می کند .کنار آزاله های نهاده به گلدان ماهی دودی را.

چه تاثر انگیز است .درمیان حشرات راهبه ای تنها .

نگهبانان حصار .حتی صدای مگس کشتن شان دقیق است و نیرومند.

زیر ماه درخشان پائیزی پنج.شش راهزن .مردمی که جدا از این جهان زندگی می کنند.

 بزرگ راهزنان ترانه ای سرداده است .زیر ماه امشب .

به هنگاه وداع بگذار که با آب دوست باشم همچون ماه .

فانوس را پائین می آورم.بازی نور با آب چشمه .

پایی ظریف به آب بهاری می زند و آن را کدر می کند.

گدا گل کامیلیا را بوئید . به دورش افکند و به راه خود رفت .

صدای پای آن که چشم به راش بودیم از دور به گوش می آید. برگهای فرو ریزنده .

باد فروکش می کند .گل ها همچنان فرو میریزند. خروس بانگ برداشته . سکوت کوه سنگین تر می شود .

آئینه شکسته دیگر تصویری نمی نماید. گل های فروریخته دیگر به شاخه باز نمی آیند.

نور صحنه می رود.